Што ёсць такое лета?

Вучнi скажуць, што гэта,

Калi не трэба ў школу,

Час для прыставак, футболу,

Час для камп ютэрных гульняў -

Сядзi ў iнтэрнэце ўтульна

Ад ранiцы ды да ночы,

I вiдык глядзi - колькi хочаш,

Бо ўрокi рабiць не трэба.

А я люблю лета й за неба

Блакiтнае, быццам мора,

За сонца - галоўную зору

Для нашай матулi-планеты,

Якое нас грэе летам

Святлом-ультрафiялетам.

I можна нам выйсцi з хаты

Бяз шаляў i без пальчатак,

Без шапкi, без футра, без ботаў,

У адной кашулi ды шортах -

I босым прабегчы па полi,

У рацэ напляскацца ўволю,

Хадзiць без футра па лесе,

Спяваць на вулiцы песнi,

Пры гэтым хвароб не баяцца,

I разам з Зямлёй усмiхацца!

I нават у чацвёртай чвэрцi

Да школы так проста дабрацца!

Ад холаду ўжо не памерцi,

Не трэба ўжо апранацца

У курткi, у шалi матацца...

Пiнжак ды штаны толькi трэба,

I лёгка у сем прачынацца,

Бо сонейка свецiць у небе...

Але ёсць людзi такiя,

Што едуць улетку ў горы

Высокiя, дзе снегавыя

Ападкi iдуць й у гэту пору!

Яны вельмi лыжы любяць,

I дзеля лыжаў летам

I сонцам яны ахвяруюць,

Бо iм не патрэбна гэта!

На свеце ёсць розныя людзi:

Камусьцi цяпло патрэбна,

Але мы спрачацца не будзем:

Камусьцi ад сонца дрэнна!

Хтосьцi дажджоў не любiць,

З небам ён разам плача,

Iншы, як лiвень лупiць,

Радуецца i скача!

Хтосьцi нават баiцца

Грому ў час навальнiцы,

Ну а мне ў навальнiцу

Хочацца бегаць, насiцца,

Хоць я, безумоўна, знаю,

Што бегаць тады небяспечна!

Ды мы не аб тым размаўляем -

Мы размаўляем аб вечным!

А як жа люблю я вецер!!!

Так, як i многiя дзецi.

За што - трымаю у сакрэце,

I ведаю: ёсць на планеце

Такiя, што любяць холад,

I тыя, што любяць горад,

А многiя любяць прыроду,

Шмат дзiўнага ёсць народу,

I той, хто для нас незвычайны,

Усiх нас дзiвакамi лiчыць.

...Хто любiць зiмы завыванне,

А iншыя - лета клiчуць.

Дабаўлю: псiхолагi кажуць,

Што цяплыня ў нашых сэрцах

Для нас значна больш зараз важыць,

Чым сонца i цёплы вецер!

Жывуць жа шчаслiва людзi

На поўначы, у тундры iмховай,

Давайце ж у шчасцi жыць будзем,

I нават калi двухмятровы

Шарон, зацвярдзелы, сняговы,

Ляжыць каля нашай хаты!

Запомнiце гэтыя словы!

Нашто сумаваць нам, рабяты?

Хай непагадзь у вокны бецца,

Марозы трашчаць ад злобы -

Давайце захоўваць у сэрцах

Сваiх цеплыню заўсёды!

Хай жудасна вые завея,

Шалёны бушуе вецер -

Сваёй цеплынёй сагрэем

Усiх людзей планеце!