Так гэта было цi не так, праўда цi няпраўда, паслухаем, што казка кажа.

Даўным-даўно на Зямлi не было анiякiх кветак, а Зiма, Вясна, Лета i Восень спрачалiся за ўладу на Зямлi. Доўга ўгаворвалi iх людзi не сварыцца, але чатыры сястры i слухаць не хацелi. Не паспяваў пан Год, бацька iх, бойкi спыняць, як зноў чагосьцi не падзялiлi. На гэты раз яны думалi, чые падарункi лепей.

– Мае сняжынкi прыгажэйшыя за ўсё ў свеце! – сказала Зiма.

– Не твае сняжынкi, а спевы майго жаваранка, – не згадзiлася Вясна.

– Ні сняжынкi, ні жаваранак не параўнаюцца з маiм цёплым летнiм сонейкам, – спрачалася Лета.

– А чаго вы сварыцеся? Усiм зразумела, што лепш майго рознакаляровага лiстапада нiчога не знайсцi, - загаманiла лiсточкамi на галаве Восень.

– Тады пойдзем да пана Года, бацькi нашага, на суд, – сказала Вясна.

Калi яны прыйшлi ў палац пана Года i расказалi пра новую сварку, бацька iх агладзiў сiвую бараду i сказаў сваё рашэнне:

– Няхай кожная з вас падрыхтуе свой падарунак i пакажа яго ў сваю пару.

– Добра… - незадаволена адгукнулася Зiма.

Тое ж самае сказалi тры астатнiя сястры.

Далей чатыры сястры падрыхтавалi падарункi. Зiма – прыгажэйшыя сняжынкi, белыя палi i дрэвы. Вясна – званочкi, якiя спявалi цудоўныя песнi сваiм звонам. Лета – зялёную траўку, цёплае i ласкавае сонейка, прыгожых матылькоў, а Восень – шмат лiсткоў, пышны лiстапад i разнакаляровае ўбранне дзеля дрэў.

Але Зiма пазайздросцiла Вясне i захавала яе званочкi ў гушчары бора, пакрыла снегам. Калi прыйшла чарга Вясны паказваць падарунак, яна не змагла знайсцi свае званочкi. Пан Год запытаўся ў яе:

– Што ж ты, Вясна, не падрыхтавалася?

I Вясна цiхенька заплакала. Яе гарачыя слёзы трапiлi на гурбы, пад якiмi хавалiся званочкi. Гурбы растаялi, з-пад гурбаў пачалi расцi белыя кветкi. Гэта былi званочкi, але яны не спявалi цудоўныя песнi, а гаманiлi аб iх доме – бары. Пан Год не ведаў, што гэта званочкi, i таму вельмi здiвiўся:

– Вось дык цуд! Кветкi гавораць аб iх доме! – крыкнуў ён.

– Але гэта зусiм не тое, што павiнна было вырасцi… - цiхенька сказала Вясна. Але пан Год яе не слухаў.

– Няхай гэтыя цудоўныя кветкi, што гамоняць аб лесе, стануць звацца пралескамi!

I Вясна не стала з iм спрачацца.