Ёсць у нас вёска Абакумы. Роднае мне месца. Не зусім даўно яна апусцела. Усіх бабуль і дзядуль увезлі ў горад. Засталіся ў вёсцы толькі хворыя ды старыя людзі, бо ім не вельмі хочацца ў горад, таму што яны ведаюць, якая дарагая, родная зямля.

Калісьці тут было шмат народа. І вёска ні восенню, ні зімой, ні вясной, ні летам не сціхала. Улетку было шмат працы: глядзець поле, вывадзіць жывёлу , нарыхтощваць сена, збираць ягады и грыбы.

Увесну людзі сеялі бульбу, проса, лён. Восенню ўраджай збіралі, а ўзімку хадзили на каток. Дзеці цешыліся ў снезе, дарослыя лавілі рыбу ці каталіся на каньках.

Усё гэта захоўваецца ў памяці чалавека, які жыве ці жыў ў Абакумах.