Мне здаецца, мы перасталі здзіўляцца. Нават маладых, не стомленых жыццём, мабыць, акрыленых марамі, нічога не здзіўляе, а захапляе хіба што інтэрнэт… Магчыма, я і памыляюся, але аднойчы на ўроку, калі чыталі і абмяркоўвалі верш М.Танка “Дрэвы паміраюць”, да мяне прыйшла гэта не вельмі аптымістычная думка. Вельмі цяжка было сямікласнікам “дакапацца” да сэнсу твора. Прывяду яго тут увесь:

Працавалі амаль увесь урок – і ніяк не атрымлівалася выслухаць больш-менш абгрунтаваны адказ. І вось калі ўжо хацелася адкрыць нарэшце ідэю верша, раптам цудоўна адказала Рэунова Ганна: “Калі мы становімся абыякавымі да жыцця, мы перастаём існаваць і нібы паміраем. Аўтар запрашае нас карыстацца кожным днём, захапляцца ўсім і рабіць учынкі, якія прыносяць у свет дабро, і толькі тады мы будем жыць”.

Празвінеў званок, я ўздыхнуда з палёгкай (усё ж такі паспелі разабрацца!) і падзякавала Ганну за выдатны адказ.

Дарагія чытачы! Не пераставайце захапляцца жыццём. Гартайце старонкі нашага часопіса і здзіўляйцеся, рабіце адкрыцці і пішыце самі.